Nu moet ik daarbij zeggen dat rust niet altijd het hoofddoel is. Soms wel. Maar vaak is het een staat die vanzelf ontstaat wanneer ik met deze mensen werk. En het mooie vind ik dat de één het vindt in een transmissie, de ander in voorouderlijk werk en weer iemand anders in een trajectvorm.

Maar voordat ik dit naar buiten kon brengen, is daar wel het een en ander aan voorafgegaan. Het was echt niet zo dat ik van de ene op de andere dag de rust had gevonden. Ik zag niet in één keer het licht en de Heilige Geest daalde ook niet plotseling in. Mijn pad was anders. Een pad zoals het voor veel mensen loopt. Laagje voor laagje afpellen. Naar binnen durven keren en de binnenwereld onderzoeken.

Vaak is de eerste beweging pijn. De wens om daarvan af te komen. En pijn gaat negen van de tien keer samen met onrust. Alleen al door met die pijn te werken en naar je binnenwereld te durven kijken, kan er iets gaan verschuiven. De pijn kan verdwijnen, maar vaak merk je in eerste instantie al dat zij minder zwaar wordt. Dat er ruimte ontstaat. Dat je lichaam minder hoeft vast te houden. Dat je hoofd rustiger wordt. En juist in die ruimte kan er steeds meer rust voor in de plaats komen.

Maar mensen komen natuurlijk lang niet altijd bij mij omdat ze ergens vanaf willen.

Soms komen ze juist omdat ze ergens naartoe verlangen.

Ze willen meer vrijheid voelen in hun leven. Niet meer continu rekening houden met wat anderen van ze vinden, maar keuzes durven maken die echt bij hen passen. Ze willen meer overvloed ervaren en minder spanning voelen rondom geld. Ze willen wakker worden zonder dat hun hoofd meteen begint te draaien. Ze willen gelukkiger zijn in hun relatie of eindelijk een relatie aantrekken waarin ze zichzelf volledig durven zijn. Ze willen voor zichzelf leren staan zonder zich daarna schuldig te voelen. Meer vertrouwen ervaren. Meer levensenergie voelen. Hun eigen plek innemen. Hun werk doen vanuit plezier in plaats van alleen maar moeten. Of eindelijk die stap zetten waarvan ze diep vanbinnen allang weten dat ze hem willen zetten.

En juist wanneer iemand iets wil realiseren, werken we ook met de tegenhanger.

Want als je meer vrijheid wilt ervaren: waar voel je je dan nu nog gevangen?

Als je meer overvloed wilt: waar ervaar je nog tekort, spanning of angst?

Als je meer rust wilt: waar in jou staat het systeem nog voortdurend aan?

Als je voor jezelf wilt gaan staan: waar pas je jezelf nog aan?

Als je meer liefde wilt toelaten: waar bescherm je jezelf nog?

Daar ligt vaak precies de ingang.

En vervolgens werk ik met verschillende tools. Soms met hedendaagse regressiemethoden, soms met lichaamsgericht en energetisch werk, soms met voorouderlijke thema’s en soms met velden en wijsheid die al duizenden jaren worden gebruikt binnen mystieke tradities. Ik vind juist die combinatie mooi. Het hedendaagse en het oude. Het psychologische en het energetische. Het begrijpen én het ervaren.

Ik krijg het ook terug van de mensen met wie ik werk. Veel mensen vinden rust in mijn energie en in mijn stem. Anderen geven aan dat ze juist heel diep kunnen gaan. En dat diepere werk ontstaat vooral wanneer mensen vaker met mij werken, omdat er dan steeds meer een diepgaand transformatief veld wordt geopend.

Ik vind het zelf ook echt leuk om een tijdje met mensen mee te mogen reizen. Ik kijk een tijdje mee in hun huis en zij kijken een tijdje mee in mijn huis. En dat is leerzaam. Ik voel ook dankbaarheid voor iedereen die op een bepaalde manier met mij in verbinding is gekomen, omdat we zo samen een steeds groter veld creëren. En vanuit daar creëren we iets wat verder reikt dan alleen onszelf. Vaak ontstaat de verandering eerst in onszelf en beweegt die vanuit daar vanzelf door naar anderen.

Als ik de afgelopen jaren niet zoveel trainingen had gevolgd, sessies had ondergaan en reizen had gemaakt, waaronder naar Egypte, Israël, Katharenland en andere mystieke plekken, dan had ik lang niet zoveel over mijzelf en over de mysteriën van het leven kunnen leren.

Zo ook nu. Als ik samen met mijn lief de stap naar Spanje niet had gezet. Als ik het avontuur niet was aangegaan om off-grid boven op een berg te wonen, terwijl ik geen idee had hoe off-grid leven werkte. En vervolgens ook nog eens ongeveer 150 olijfbomen te verzorgen kreeg, terwijl ik geen idee had hoe ik die moest onderhouden. Als ik dat avontuur niet was aangegaan en die kans niet had opgemerkt, dan had ik mij misschien nooit op deze manier werkelijk levend gevoeld.

En ja, in die periode kwam soms de onrust omhoog. Gaat dit wel lukken? Kan ik dit wel? Is dit wel de goede keuze? Maar tegelijkertijd werd er juist daardoor een diep vertrouwen gebouwd. En met iedere stap kwam er meer rust.

En nu, hier op deze plek, voel ik mij levend. Ik voel mij thuis. En het is hier soms zo stil dat er weer nieuwe lagen van rust aangeraakt kunnen worden.

En wat ik hiermee probeer te zeggen, is het volgende.

Rust komt wanneer jij steeds meer voor jezelf kiest. Wanneer jij jezelf durft te omarmen. Omarm je verlangens vanuit je ziel. Omarm de pijn als eerste stap en kies er vervolgens voor om haar te transformeren. Kies voor verandering. Kies voor een ander leven als je daar zo sterk naar verlangt. Kies ervoor om naar binnen te keren.

Ik kan je vanuit mijn eigen ervaring, mijn opleidingen en de jaren waarin ik dit werk inmiddels doe de tools geven om daar steeds dieper in te zakken.

En misschien begint het voor jou wel met één simpele vraag: Waar verlang jij op dit moment het meest naar in je leven en waar merk je dat je jezelf daarin nog tegenhoud?