Mystieke Woestijnreis Siwa

Siwa was beroemd om het Orakel van Amon-Ra, gevestigd in de tempel van Aghurmi, een plaats waar het gesproken woord zwaarder woog dan dat in steen of papyrus. In de oudheid werd dit orakel even ernstig genomen als dat van Delphi; het sprak niet tot nieuwsgierigen, maar tot hen wier lot om bevestiging vroeg. Farao’s kwamen er, en koningen van ver, om hun heerschappij te laten erkennen door wat groter was dan macht alleen. Het orakel schonk geen raad, het verleende legitimatie, en daarmee lot.

Onder hen was Alexander de Grote, de godenzoon van Macedonië, die in het jaar dat wij later 331 vóór onze jaartelling zouden noemen, de woestijn doorkruiste. Hij kwam als generaal, beladen met overwinning, en verliet de oase als zoon van Amon-Ra. Wat daar plaatsvond was geen politieke handeling, maar een rituele overgang. In de taal van de inwijding stierf hij als mens en werd hij herboren als drager van de goddelijk belichaamde orde: Ma’at, zichtbaar geworden in Amon-Ra zelf. Niet hij regeerde – door hem regeerde de kosmische wetmatigheden.

Amon-Ra: de god die is en de god die verborgen is. In Amon onzichtbaar, onnoembaar, teruggetrokken in zichzelf; in Ra stralend, zichtbaar, in het volle licht van de zon. Amon is de oerbron achter de schepping, voortgekomen uit de stilte van de oerwateren van Nun, waar nog geen vorm was en geen naam. Ra is de adem die deze bron in beweging zet, de kracht die leven schenkt aan wat verschijnt, die vormen laat bloeien, groeien en weer vergaan. Samen zijn zij geen tegenstelling, maar een ademhaling: terugtrekking en openbaring, nacht en dag.

Dat juist hier een orakel stond, is geen toeval. Siwa ligt verborgen in de woestijn, maar wie haar eenmaal bereikt, ziet haar in volle glorie verschijnen. Zoals Amon zelf: afwezig tot hij zich in Ra toont. In Siwa openbaart het goddelijke zich niet in beeld of gestalte, maar als stem. Dit behoort tot een van de oudste inwijdingswegen, waarin het woord, de trilling en de adem zwaarder wegen dan afbeelding en ritueel vertoon. Niet zien, maar horen. Niet begrijpen, maar ontvangen.

Daarom wordt deze plek tot op de dag van vandaag ervaren als een doorgang, een portaal, een plaats waar de sluier tussen hemel en aarde dun is geworden. Hier is ruimte voor orakelspraak, voor initiatie, voor visionaire inzichten die niet van buitenaf komen, maar zich van binnenuit melden – als  een herinnering aan iets dat men altijd al wist.

De Inwijdingsweg van Amon-Ra behoort tot de meest raadselachtige en tegelijk meest directe paden die het Oude Egypte kende. Het is geen weg van onthouding of ontkenning, maar van gebruik: het inzetten van de eigen vitale kracht als voertuig naar eenheid. Niet door ontsnapping aan het lichaam, maar door volledige bewoning ervan. Hoe deze weg zich ontvouwt, is verbeeld in de roman Fluisteringen van vergeten zand van Erica.

Voor Brian is Amon-Ra zijn Shetaut-Neter – in het oude Egypte de godheid die je zielenopdracht, krachten en gaven onthult zonder ze te benoemen. De god die niet zegt wie je bent, maar laat zien wat door jou heen wil werken….

Voor Esther, de partner van Brian, is het Mut, de gemalin van Amon-Ra,  die zich spiegelt. Ze is het vrouwelijke veld waarin de zonnegod kan neerdalen om te rusten. Ze is de kosmische moeder: niet sentimenteel, maar dragend, omvattend, onwrikbaar. Met haar bewegen Ma’at, de kosmische orde, en Isis, het grote moederhart. In dit drievoudige vrouwelijke – schoot, orde en hart – reist Amon-Ra elke dag langs het hemelspant, in de boven- en in de onderwereld.